حس هفتم و پیروزى جوک سیاسی

“حس هفتم و پیروزى جوک سیاسی”
ترامپ پیروز شد و به اتاق بیضى رسید!
چهره اکثریت کارشناسان سیاسی، تحلیلگران و البته سیاستمداران در این لحظات دیدنی است.
زمانی که نتیجه انتخابات ریاست جمهورى ایالات متحده آمریکا متفاوت از بیشتر نظرسنجی‌ها رقم خورده است.
یک مرد سفیدپوست خشمگین و شوخ طبع با شخصیت سلطه‌طلب و حرکات معروف انگشتش که نشانگر میل او به کنترل و پیروزی است، کسی را شکست می‌دهد که سناتور، بانوی اول آمریکا و وزیر امور خارجه بوده است. کسی پیروز میدان می‌شود که گاهی با چهره‌برافروخته و رگ‌های برآمده و گاهی با شوخی و خنده، احوال و احساسات گروهی از مردم را منعکس کرده است.
در سال ۱۹۹۹، هیچکس گمان نمی‌کرد که مردم ایالت مینسوتا یک کشتی‌گیر حرفه‌ای را به عنوان فرماندار خود انتخاب کنند. جسی ونتورا!
خیلی‌ها ترامپ را یک جوک سیاسی خواندند. همان تفسیری که نسبت به ونتورا در سال ۱۹۹۹ وجود داشت.
خیلی‌ها می‌گفتند ترامپ احمقی بیش نیست. همان صفتی که برای ونتورا استفاده می‌شد.
اما ما انسان‌ها جوک می‌گوییم و با کمک آن، خشم و اندوه و اضطراب خودمان را تسلی می‌دهیم.
بخش بزرگی از مردم آمریکا در کابین انتخاب و در جایی که هیچ دوربین و خبرنگار و ناظر و گزارشگر و دوست و خویشاندی حضور ندارد، می‌توانند صرفا بر اساس میل و احساس درونی خود یکی از دو دکمه را فشار دهند و دانلد ترامپ را بر‌گزینند. چرا که می‌توانند!
می‌توانند تمام استدلالات را زیر سوال ببرند. می‌توانند عصبانیتشان را نسبت به هر آنچه موجب نارضایتی است اعمال کنند. حتی می‌توانند با یک سیستم شوخی کنند.
به یاد داریم خود ترامپ تقریبا با همه شوخی کرد. با تمام رقبایش شوخی کرد. با تمام جهان شوخی کرد. حرکات و صحبت‌ها و اظهارنظرهای رقبا را بدل به جوک کرد. کسی که نه تنها با جوک‌هایش خیلی‌ها را خنداند، بلکه خود به جوک‌های دیگران خندید (شاید به یاد داشته باشید که ترامپ به راحتی و صمیمانه به طنز جب بوش در یکی از مناظره‌های درون حزب جمهوریخواه خندید).
کسى که نه فقط لحظات سخت و چالشى را در مسیر انتخابات با جوک و خنده و با اتکا به حس هفتم خود (حس شوخ طبعى) مدیریت کرد، که حتى جوک هاى دیگران درباره او به نفعش تمام شد؛ چرا که چهره جنجالى ترى از او ساخت.
زیگموند فروید معتقد بود که جوک و خنده، کانال مؤثری برای تخلیه تنش و کاهش خشم درونی انسان‌ها به شمار می‌آید. کانالی که در نبودش، ممکن است راه‌های دیگری توسط انسان طی شود که سرنوشت ناخوشایندی داشته باشد.
و گویا این بار بخش ناراضی و معترض مردم آمریکا، جوک را به عنوان ابزاری برای نشان دادن خشم و نارضایتی خود انتخاب کردند.
و حالا آقای خشم و خنده، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکاست.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *